محمد قطب نیریزی
ملیت : ایرانی
-
قرن : 12
منبع : فرهنگ فارسی معین (جلد ششم)
(وف 1173 ق)، صوفى و شاعر. ملقب به قطب الدین. معروف به قطب الاقطاب. از سادات حسینى تبریز بود. او با بیست و سه واسطه به امام على بن الحسین (ع) مىرسید. در شیراز به كسب علوم پرداخت. وى به حكمت علاقهى خاص داشت و در تفسیر، حدیث، فقیه و ادب نیز تا حدى تبحر حاصل كرد. او بعد از تكمیل علوم، در بقعه شاه داعىالله نزد شیخ على نقى اصطبهاناتى به طى مقامات سلوك پرداخت و بعد از مرشد و شیخ خویش، اصطهباناتى، در فارس مروج طریقهى ذهبیه و مرشد و مربى سالكان این طریقت شد. وى سفرهایى به قزوین، قم، كاشان، اصفهان و نجف داشت و در این سفرها به تدریس و تعلیم نیز مىپرداخت. افرادى چون شیخ احمد احسایى، ملا محراب گیلانى، شیخ جعفر نجفى و سید محمد نجفى از او كسب معرفت كردهاند. وى بعد از بازگشت به شیراز به جزیرهى خارك رفت و در كوه مقبرهى منسوب به محمد حنفیه اعتكاف جست. بعد از مدتى به شیراز بازگشت و در همان جا درگذشت. از آثارش: رسالهى «فصل الخطاب»؛ رسالهى «شمس الحكمه»؛ رسالهى «كنز الحكمه»؛ «انوار الولایه»؛ «نور الهدایه»؛ قصیدهى «عشقیه»، اشعار فارسى و عربى.[1]
شیرازى، محمد حسینى ذهبى معروف به قطبالاقطاب، از بزرگان مشایخ سلسلهى ذهبیه (ف. 1103 ه.ق) او راست: ارجوزة فى الصرف، ارجوزة فى العوامل النحویة، ارجوزة فى الفقه والاصول والموازین الشرعیة، انوارالولایة، شمسالحكمة فصلالخطاب، كنزالحكمة، نورالهدایة.
تازه های مشاهیر
ارسال نظر
در ارسال نظر شما خطایی رخ داده است
کاربر گرامی، ضمن تشکر از شما نظر شما با موفقیت ثبت گردید. و پس از تائید در فهرست نظرات نمایش داده می شود
نام :
ایمیل :
نظرات کاربران
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}