ملیت :  ایرانی   -  قرن : 12 منبع : فرهنگ فارسی معین (جلد ششم)
(وف 1173 ق)، صوفى و شاعر. ملقب به قطب الدین. معروف به قطب الاقطاب. از سادات حسینى تبریز بود. او با بیست و سه واسطه به امام على بن الحسین (ع) مى‏رسید. در شیراز به كسب علوم پرداخت. وى به حكمت علاقه‏ى خاص داشت و در تفسیر، حدیث، فقیه و ادب نیز تا حدى تبحر حاصل كرد. او بعد از تكمیل علوم، در بقعه شاه داعى‏الله نزد شیخ على نقى اصطبهاناتى به طى مقامات سلوك پرداخت و بعد از مرشد و شیخ خویش، اصطهباناتى، در فارس مروج طریقه‏ى ذهبیه و مرشد و مربى سالكان این طریقت شد. وى سفرهایى به قزوین، قم، كاشان، اصفهان و نجف داشت و در این سفرها به تدریس و تعلیم نیز مى‏پرداخت. افرادى چون شیخ احمد احسایى، ملا محراب گیلانى، شیخ جعفر نجفى و سید محمد نجفى از او كسب معرفت كرده‏اند. وى بعد از بازگشت به شیراز به جزیره‏ى خارك رفت و در كوه مقبره‏ى منسوب به محمد حنفیه اعتكاف جست. بعد از مدتى به شیراز بازگشت و در همان جا درگذشت. از آثارش: رساله‏ى «فصل الخطاب»؛ رساله‏ى «شمس الحكمه»؛ رساله‏ى «كنز الحكمه»؛ «انوار الولایه»؛ «نور الهدایه»؛ قصیده‏ى «عشقیه»، اشعار فارسى و عربى.[1] شیرازى، محمد حسینى ذهبى معروف به قطب‏الاقطاب، از بزرگان مشایخ سلسله‏ى ذهبیه (ف. 1103 ه.ق) او راست: ارجوزة فى الصرف، ارجوزة فى العوامل النحویة، ارجوزة فى الفقه والاصول والموازین الشرعیة، انوارالولایة، شمس‏الحكمة فصل‏الخطاب، كنزالحكمة، نورالهدایة.